Als hardlopers zijn we meesters in zelfbedrog.
“Die training gemist? Maakt niet uit.”
“Dat beetje slaaptekort? Voel ik morgen niet.”
“Die zeurende hamstrings? Die lopen wel los.”
En mijn persoonlijke favoriet:
“Ach, een halve marathon is ook maar een lange tempotraining.”
Met die instelling stond ik afgelopen zaterdag aan de start van de Halve Marathon Zwolle. Achteraf kan ik zeggen dat de voorbereiding niet optimaal was. Ik had minder getraind dan ik had gewild, sliep niet geweldig en voelde me eigenlijk al niet topfit.
Maar ik had wel een nieuw speeltje aan mijn voeten: de Saucony Endorphin Elite 3.
Een gevaarlijke combinatie
Nieuwe superschoenen zijn gevaarlijk.
Niet omdat ze slecht zijn.
Juist omdat ze zo goed zijn.
Je trekt ze aan, loopt een paar honderd meter en denkt direct: “Vandaag gaan we vliegen.”
Dat gevoel kreeg ik ook met de Elite 3.
Ik heb eerder op de Elite 1 en Elite 2 gelopen en was benieuwd wat Saucony deze keer uit de hoge hoed had getoverd.
Het antwoord voelde ik eigenlijk al tijdens het warmlopen.
Zacht.
Heel zacht.
Misschien wel de zachtste wedstrijdschoen die ik ooit heb gedragen.
Alsof iemand een trampoline in de tussenzool heeft verstopt
Waar de Elite 1 behoorlijk direct aanvoelde en de Elite 2 al veel meer demping bood, lijkt Saucony met de Elite 3 nog een stap verder te zijn gegaan.
Bij elke pas krijg je het gevoel dat de schoen iets terug wil geven.
Niet een klein beetje.
Veel.
Heel veel.
De combinatie van foam en carbonplaat zorgt ervoor dat je voortdurend vooruit wordt geholpen. Alsof de schoen steeds vraagt: “Gaan we nog harder?”
Terwijl mijn lichaam ondertussen dacht: “Absoluut niet.”
De klassieke fout
Natuurlijk ging ik te hard van start.
Dat hoort blijkbaar bij mijn persoonlijke raceprotocol.
Ik voelde me niet geweldig, had niet geweldig getraind, maar dankzij die enorme hoeveelheid energie die de Elite 3 teruggeeft voelde het eerste deel van de wedstrijd verrassend makkelijk.
Misschien wel té makkelijk.
Want superschoenen hebben één nadeel.
Ze geven je soms het idee dat je fitter bent dan je werkelijk bent.
Spoiler: dat was ik niet.
Tot de hamstrings zich meldden
Rond de vijftien kilometer was het verhaal klaar.
Mijn hamstrings, een terugkerend aandachtspunt, vonden het wel mooi geweest.
En eerlijk gezegd had ik weinig argumenten om daartegenin te gaan.
Dus stapte ik na twee rondes uit.
Niet de uitslag waarop ik had gehoopt.
Niet de race waarop ik had gehoopt.
Maar wel genoeg kilometers om een goed beeld van de schoen te krijgen.
Wat vond ik van de Elite 3?
Heel simpel: dit is mijn favoriete Endorphin Elite tot nu toe.
Niet omdat ik er een geweldige wedstrijd op liep.
Integendeel.
Maar juist omdat ik géén geweldige wedstrijd liep.
Ondanks een matige dag voelde de schoen uitzonderlijk comfortabel. De demping is indrukwekkend zacht zonder sponzig te worden en de energieteruggave is misschien wel het meest opvallende punt van allemaal.
Bij iedere pas voel je dat de schoen iets terugdoet.
Je moet het werk nog steeds zelf uitvoeren, maar de Elite 3 zorgt ervoor dat elke stap net iets makkelijker voelt.
Helaas geldt dat niet voor hamstrings.
Eindoordeel
Zwolle werd geen succesverhaal.
Mijn benen hadden andere plannen.
Maar soms leer je juist op slechte dagen het meeste over materiaal.
En wat ik heb geleerd, is dat Saucony met de Endorphin Elite 3 iets bijzonders heeft gemaakt.
Een extreem comfortabele superschoen met een enorme hoeveelheid rebound en een verrassend soepel loopgevoel.
Mijn wedstrijd eindigde na ongeveer vijftien kilometer.
Mijn enthousiasme over de schoen niet.
Nu alleen nog zorgen dat de volgende keer de loper net zo goed voorbereid is als zijn schoenen.
x Emiel
